Respect voor jezelf

Over zwarte wolken in je leven

Deel 2: kenmerken van depressie en borderline

Recap deel 1: Na een eerste depressie in haar jeugd en een tweede na een zware relatiebreuk, had Christel vastgesteld dat ze hoogsensitief was en probeerde haar leven ermee te balanceren.

Ongeveer twee jaar na de breuk beterde mijn leven. Na een bore-out op het werk, met ook nog eens wrijving met een collega, vond ik een andere vaste job, met een erg lieve collega en had genoeg gespaard om mijn eigen huis met tuin te kopen. Mijn gevoeligheid aan geluid werd echter wel erger. Ook mijn anticipatiestress verminderde niet.

Overlast

Mijn toenmalige buren verergerden de situatie. Zij speelden bij vele zonnige dagen urenlang Radio Minerva in de tuin, luid genoeg om het op straat te kunnen horen. Omdat ik de enige was van de buurt die er wat van zei (ik vroeg vaak of ze het stiller wilden zetten, maar ze weigerden), werd ík gezien als de lastpost, terwijl al wat ik wilde gewoon een beetje rust was. De rest van de buurt durfde niet te reageren op overlast van elkaar omdat ze allemaal zelf wel schuldig waren aan overlast. Velen van jullie denken misschien nu: oh, maar zet dan gewoon een koptelefoon op of steek oordopjes in. Ja, dat deed ik ook, maar ik voelde ook dat ik in mijn eigen huis en tuin recht had op rust. Ik was minder en minder graag thuis, en wilde niets liever dan weg zijn. Maar ik had de katten nog, en zij hadden ook recht op een wandeling in de tuin en een baasje dat aanwezig was.

Pieken en dalen

Toen ik iemand nieuw leerde kennen, was ik eerst terughoudend. We hadden maar weinig gemeen, en ik twijfelde eraan of ik wel opnieuw iemand kon vertrouwen. Ik besloot het dan toch een kans te geven in de hoop een betere toekomst tegemoet te gaan. Dit leidde een periode van pieken en dalen in. Ik eiste veel aandacht op. Aandacht die mijn toenmalige vriend mij niet kon geven omdat hij met verbouwingen zat, een job had waar hij veel tijd in moest steken, en dan ook nog eens een goedgevuld sociaal leven leidde. Dikwijls had ik hem verweten dat hij eigenlijk geen tijd had voor een lief, dat hij bereid was om tijd te steken in zijn vrienden en familie maar niet in mij. Als hij een hele tijd niet reageerde op mijn berichten, werd ik achterdochtig en neurotisch. Ik werd in mijn relatie egoïstischer dan ooit en kon het niet verdragen dat hij ergens anders was dan bij mij. Ik was ervan overtuigd dat iemand die zo anders was dan ik, nooit had kunnen vallen op mij.

Richting een zwart gat

Toen hij eens liet vallen dat zijn ideaalbeeld van een partner iemand was die roodharig en sportief was (ik ben een brunette en meer ‘couch potato’ dan mens) was het hek helemaal van de dam. Ik ergerde mij aan bepaald gedrag van hem (laat uitgaan zonder mij, veel drinken) en bevond me in een bijna constante waas van jaloezie en wantrouwen. Ik kreeg steeds meer last van stemmingswisselingen en verlatingsangst. Het kon natuurlijk niet blijven duren. Hij verdroeg het niet meer, wilde zijn vrijheid terug en maakte het uit. Dit ervoer ik als een nederlaag en ik kon en wilde hem gewoon niet zonder slag of stoot opgeven. De weken na de breuk belde ik hem constant, ik stuurde berichten en WhatsAppjes tot hij mij blokkeerde, waarop ik dan met telkens andere telefoonnummers hem bleef storen. Op Facebook en Instagram bleef ik hem volgen tot ook die kanalen geblokkeerd werden. Ik zonk dieper en dieper weg in een zwart gat.

Zoveel vragen

Ik bedacht een zelfmoordplan en vertelde mijn moeder wat ze kon verwachten als ze een week niets van me had gehoord. Ze was erdoor zo gealarmeerd dat ze me meenam naar mijn huisarts. Ik herinner me nog dat ik in zijn kantoor zat als een zombie, compleet gevoelloos. Niets kon me nog schelen. Hij schreef me antidepressiva voor en bracht me in contact met een opnamecentrum. Omdat ik er op die dag nog niet terechtkon, heeft hij me een week thuis geschreven. Maar zonder de afleiding van mijn werk, bleef ik zaken overdenken. Wat had ik anders kunnen doen? Wat was er mis met mij? Waarom kon ik geen relatie vasthouden? Enzovoort.

Een nieuwe focus

Ik ging opnieuw naar een psycholoog en probeerde me te focussen op andere zaken. Gelukkig verhuisden niet veel later de lastige buren en kreeg ik wat meer rust. Beetje bij beetje sleepte ik me er weer uit. Ik begon aan een ‘mood board’ en amuseerde mezelf met het opzoeken van memes en grappige tekstjes.

Borderline(?)

Door mijn stemmingswisselingen en verlatingsangst van eerder was ik op zoek gegaan naar een verklaring. Ik kwam terecht bij de groep Uilenspiegel in Antwerpen en ging naar een groepsgesprek dag, samen met mijn mama. Toen we eenmaal de uitleg hadden gekregen over Borderline, draaide mijn mama zich naar mij toe en zei: “dat ben jij”, net op het moment dat ik me realiseerde “zo ben ik”. Ik heb geen klinische diagnose van borderline en kan ook niet met zekerheid zeggen dat ik de stoornis heb, maar ik heb wel bepaalde kenmerken ervan. Ik leerde lotgenoten kennen en trok een tijdje met hen op. Dat heeft op dat moment erg veel geholpen.

Nieuwe liefde

Een paar maanden nadien leerde ik mijn huidige vriend kennen, nota bene net na Valentijn, toen ik de dag ervoor nog had geklaagd bij mijn therapeut dat iedereen de liefde vond behalve ik. We passen enorm goed bij elkaar, delen veel interesses en gunnen elkaar begrip en ruimte wanneer nodig.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *